Po ponad 7 latach niesprawiedliwości Sąd Apelacyjny położył kres obronie technicznej stosowanej  w szeregu spraw zakończonych wcześniejszym orzeczeniem Sądu Apelacyjnego, jednogłośnie uchylając decyzję Sądu Najwyższego w sprawie Bussey przeciwko Anglia Heating Ltd i ustalając, że ofiary międzybłoniaka opłucnej i innych chorób azbestozależnych nie muszą już udowadniać, że ich narażenie przekroczyło pewne limity techniczne, o istnieniu których nikt nie wiedział i ich nie mierzył.

Zamiast tego, po raz kolejny testem jest to, czy sposób narażenia na działanie azbestu spowodował przewidywalne ryzyko urazu związanego z azbestem, biorąc pod uwagę fakt, że nie istniały żadne znane bezpieczne limity narażenia, a jeśli tak, to czy pracodawca podjął wszelkie racjonalne środki ostrożności, aby wyeliminować lub zmniejszyć to ryzyko.

Wcześniejszy wyrok Sądu Apelacyjnego w sprawie Williams przeciwko Uniwersytetowi Birmingham z 2011 roku był interpretowany przez pozwanych i ich ubezpieczycieli jako stwierdzający, że ofiary azbestu nie mogą skutecznie dochodzić roszczeń odszkodowawczych, chyba że ich narażenie na działanie azbestu przekroczyło poziomy określone w TDN13, publikacji technicznej mającej pomóc Inspektorom Fabryk Jej Królewskiej Mości w podejmowaniu decyzji o wszczęciu postępowania karnego przeciwko spółkom z powodu naruszenia Rozporządzenia w sprawie azbestu z 1969 roku.

Doprowadziło to do oddalenia przez brytyjskie sądy wielu roszczeń, ponieważ poszkodowani nie byli w stanie spełnić kryteriów tego testu. Było to bardzo niesprawiedliwe, ponieważ intencją tych przepisów nie było wydawanie wytycznych; pracodawcy nie zdawali sobie sprawy z ograniczeń w nich zawartych i nigdy nie dokonywali żadnych pomiarów poziomów ekspozycji.

W związku z tym, jak mogą polegać na tych wytycznych jako linii obrony, gdy nikt nie wiedział, na jaki poziom ekspozycji narażone były ofiary?

Sąd Apelacyjny jednogłośnie zezwolił na odwołanie z następujących powodów: *

  1. Sędzia niesłusznie przyjął stanowisko, zgodnie z którym pracodawcy mieli prawo traktować ekspozycje na poziomach niższych aniżeli te określone w TDN13 jako "bezpieczne". Dokument ten nie stanowi wiążących wytycznych, które należy stosować w przypadku wszystkich roszczeń dotyczących ekspozycji w latach 1970-1976, a jeszcze w mniejszym stopniu dotyczy narażenia na działanie azbestu przed wspomnianym okresem lub po nim.
  2. Istotne było, że w wyroku nie zostały przywołane sprawy Jeromson przeciwko Shell Tankers UK Ltd [2001] EWCA Civ 100, ani Maguire przeciwko Harland i Wolff PLC [2005] EWCA Civ 1. Mając na uwadze decyzje w tych dwóch sprawach, sędzia Aiken nie sugerowałby (jeśli taka była jego intencja), że TDN13 jest ogólną miarą dla określenia kwestii przewidywalności.
  3. Większość składu sędziowskiego (Underhill i Moylan) orzekła, że ​​użycie przez sędziego Aikensa zwrotu "niedopuszczalne ryzyko szkody związanej z azbestem" może prowadzić do nieporozumień. Sądy nie powinny dążyć do rozstrzygnięcia, czy określone ryzyko jest dopuszczalne czy niedopuszczalne. Przeciwnie, sędziowie powinni oddzielić kwestię przewidywalności ryzyka od pytania, jakie środki ostrożności powinny były zostać rozsądnie przedsięwzięte.
  4. Rozważając przewidywalność, "należy przyjrzeć się informacjom, które rozsądny pracodawca na stanowisku pozwanego powinien był uzyskać w danym czasie, a następnie określić, jakie ryzyko powinien był przewidzieć taki pracodawca".
  5. Następnie Sąd musi zapytać, czy pozwany podjął odpowiednie środki ostrożności w celu ograniczenia lub wyeliminowania tego ryzyka.
  6. Sędziowie poparli obserwacje sędziego Hale w sprawie Jeromson przeciwko Shell Tankers UK Ltd [2001], że jeśli poziom narażenia jest zmienny, a pracodawca nie może znać zakresu narażenia, powinien wziąć pod uwagę ryzyko związane z "potencjalną maksymalną ekspozycją". Ponadto "tylko wtedy, gdy pracodawca jest pewien, że żaden z pracowników nie jest wystarczająco narażony na ekspozycję by stanowiło to ryzyko, może je zignorować".

Sprawa została przekazana do HHJ Yelton w celu ponownego ustalenia odpowiedzialności w świetle tych ustaleń.

Co wyrok w sprawie Bussey v Anglia Heating Ltd oznacza dla osób cierpiących na międzybłoniaka płuc i ich rodzin? Oznacza to, że techniczna obrona używana przez pozwanych i ich ubezpieczycieli do odmówienia sprawiedliwości chorującym na międzybłoniaka płuc i ich rodzinom nie jest już dostępna. Nie spowoduje to lawiny nowych roszczeń, ale z pewnością doda cierpiącym otuchy i oznacza, że ​​więcej  poszkodowanych i ich rodzin będzie miało dostęp do sprawiedliwości, którego wcześniej nie mieli. Roszczenia, które zostały wcześniej oddalone przed sąd, nie mogą zostać powtórnie wniesione, ale przypadki choroby, które wcześniej zostały odrzucone przez prawników, mogą teraz odnieść sukces, zatem poszkodowani I ich rodziny na pewno nie mają nic do stracenia, jeśli zasięgną drugiej opinii. Jako prawnicy zajmujący się chorobami azbestozależnymi, w dalszym ciągu musimy wykazać, że doszło do zaniedbania lub naruszenia obowiązków, ale nie musimy już udowadniać, że ekspozycja przekraczyła pewne limity.

Zachęcamy każdego, kto cierpi na chorobę związaną z azbestem, do nawiązania kontaktu z naszym specjalistycznym zespołem ds. chorób azbestozależnych. Możesz mieć bowiem prawo do odszkodowania.

Joanne Candlish jest radcą prawnym i kierownikiem działu ds. związanych z azbestem w kancelarii Your Legal Friend. Joanne ma ponad 25-letnie doświadczenie zawodowe i posiada akredytację starszego przedstawiciela procesowego w Association of Personal Injury Lawyers (APIL). Specjalizuje się w sprawach dotyczących międzybłoniaka płuc oraz przypadkach raka płuc związanych z azbestem i reprezentowała klientów w kilku głośnych sprawach.

*Źródło wyroku: 12 King’s Bench Walk https://www.12kbw.co.uk/court-appeal-unanimously-allows-claimants-appeal-bussey-v-anglia-heating-ltd/