UK PL

Proszę o telefon

Twój przewodnik na temat błędnej diagnozy ADHD

Frustrated boy

Jeśli Twojemu dziecku po zdiagnozowaniu ADHD lekarz przepisał leki, które nie działają, być może powodem jest to, że dziecko jest nieuważne, niespokojne i zachowuje się uciążliwie z powodu nerwicy, a nie dlatego, że ma ADHD.

Postawienie błędnej diagnozy ADHD jest możliwe, gdy objawy pacjenta, który niemal zawsze jest małym dzieckiem, mogą nie być w pełni zrozumiane lub gdy lekarz nie zbadał dokładnie dziecka.

ADHD obejmuje grupy zachowań, które mogą być pojedyńczo zdiagnozowane jako należące do zupełnie innego rodzaju zaburzeń lub spowodowane przez całkowicie inne przyczyny. W dzieciństwie dzieci często są niespokojne lub nieuważne i to zupełnie normalne zachowanie, które niekoniecznie musi oznaczać, że dziecko ma ADHD.

Metody diagnozowania i leczenia ADHD, w tym zastosowanie poszczególnych rodzajów leków przepisywanych dzieciom, może prowadzić do zbyt częstego diagnozowania tego zaburzenia, jego błędnego rozpoznania i nierozpoznania oraz nieleczenia prawdziwych przyczyn leżących u podstaw choroby. Tymczasem rzeczywiste przypadki niezidentyfikowanych i nieleczonych zaburzeń ADHD mogą się ciągnąć do wieku dorosłego.

Być może masz podstawy sądzić, że „jednak coś było nie tak" z diagnozą lekarską lub mocno wierzysz, że Twoje dziecko zostało nieprawidłowo zdiagnozowane i nie otoczono go opieką na oczekiwanym poziomie.

Aby udowodnić, że Twoje dziecko otoczono niedbałą opieką, należy wykazać, że:

  • Leki zostały podane bez dokładnego zbadania
  • Skutki uboczne podawanych leków były powodem cierpienia
  • Niezdiagnozowane ukryte schorzenie nadal jest nieleczone
  • Lekarz nie skierował dziecka do specjalisty

 

Nasz zaangażowany zespół wyspecjalizowanych prawników posiada wieloletnie doświadczenie w skutecznym dochodzeniu roszczeń z tytułu różnych rodzajów zaniedbań klinicznych.

Możemy Ci pomóc: 

  • Dowiedzieć się, czy Twoje dziecko otoczono należną mu staranną opieką
  • Umożliwić Ci nagłośnienie tej sprawy
  • Uzyskać odszkodowanie za poniesiony uraz lub szkodę.

 

Jak powszechne jest ADHD?

  • Szacuje się, że około 1,7 mln osób choruje na ADHD - jest to najczęstsze zaburzenie zachowania w Wielkiej Brytanii.
  • W 2010 roku w Anglii i Walii wypisano ponad 850.000 recept na leki stosowane w leczeniu ADHD.
  • W Wielkiej Brytanii wykorzystanie leków stosowanych do leczenia ADHD, takich jak Ritalin, wzrosło o 50% w ciągu ostatnich sześciu lat.
  • 2-7% dzieci szkolnych i młodzieży wierzy, że ma ADHD.
  • ADHD jest częściej diagnozowane u chłopców niż u dziewczynek.

 

Co to jest ADHD?

ADHD to skrót od Attention Deficit Hyperactivity Disorder, czyli „zespół nadpobudliwości z deficytem uwagi” i może wystąpić u ludzi z różnymi zdolnościami intelektualnymi.

Jest to zupełnie normalne, że dzieci (szczególnie te bardzo małe) mają mniejsze zdolności koncentracji niż dorośli, chociaż niektóre z nich mogą mieć większe trudności w skupieniu się niż ich rówieśnicy. 

Objaw nieuwagi często jest po raz pierwszym dostrzegany dopiero w szkole, kiedy dziecko łatwo się rozprasza, trudno jest mu podążać za instrukcjami i wykonywać powierzone mu zadanie.

Być może jednak istnieją inne powody nieuwagi dziecka, takie jak to, że nie dogaduje się dobrze z nauczycielką, coś dzieje się w domu lub inne dziecko mu dokucza na placu zabaw.

U dziewczynek często występuje postać ADHD z mniej nasilonymi objawami, związanymi raczej z problemami z uważnym słuchaniem niż hiperaktywnością.

Głównymi objawami ADHD są:

  • Niespokojność
  • Ciągłe wiercenie się
  • Łatwe rozpraszanie
  • Krótka koncentracja
  • Niezdolność do koncentracji
  • Impulsywność
  • Nadaktywność

 

Inne typowe objawy to:

  • Nieuległość w zachowaniu, taka jak:
    • Wahania nastroju
    • Agresja
    • Napady złości
  • Niepopularność wśród innych
  • Niepokój - tiki
  • Zaburzenia snu
  • Niezdarność
  • Nierozwinięty język
  • Problemy z pisaniem i inne problemy związane z nauką

 

Co powoduje ADHD?

Występuje w danej rodzinie.

Dokładna przyczyna ADHD jest nieznana, ale choroba może być dziedziczna. Zarówno rodzice, jak i rodzeństwo dziecka zdiagnozowanego z ADHD mają cztery do pięciu razy większe szanse na to, że sami również chorują na tę chorobę.

Funkcja mózgu

Pewne obszary mózgu mogą być mniejsze lub większe i u dzieci z ADHD mogą czasem dojrzewać średnio od dwóch do trzech lat dłużej.

Nierównowaga poziomu substancji chemicznych w mózgu może powodować, że nie działa on prawidłowo.

Inne potencjalne czynniki mogą obejmować

  • Przedwczesny poród (przed 37 tygodniem)
  • Niska waga urodzeniowa dziecka
  • Palenie tytoniu, spożywanie alkoholu lub nadużywanie narkotyków w czasie ciąży

 

Etapy ADHD

Większość przypadków ADHD diagnozuje się u dzieci w wieku od 6 do 12 lat, jednak różne objawy tej choroby mogą wystąpić w różnym wieku, w miarę jak dziecko rośnie i powinno rozwijać umiejętności samokontroli 'towarzyskiej', na przykład rozpoczynając szkołę.

Nasilenie nieuwagi może się zmniejszać, a czas skupienia zazwyczaj zwiększa się z wiekiem, jednak choroba może być nadal w różnym stopniu widoczna przez całe dorosłe życie.

Przedszkole - nieustanna i wymagająca ciągłej uwagi nadpobudliwość

Lata szkolne - wykonywanie nadmiernej liczby ruchów w odpowiedzi na każdą sytuację

W okresie dorastania - nadmierne wiercenie się zamiast ruchów „całego ciała".

Dorosłe życie - trwałe wewnętrzne poczucie niepokoju.

 

Leczenie ADHD

ADHD nie można wyleczyć i żadne badania laboratoryjne nie mogą potwierdzić diagnozy.

ADHD jest spowodowane przez zmienione funkcjonowanie mózgu, a strukturę można wykryć przy użyciu technologii skanowania towarzyszącej odpowiedniej diagnozie.

Chorobę można kontrolować przy pomocy odpowiedniej długotrwałej terapii, wsparcia edukacyjnego, porad i wsparcia dla rodziców oraz dzieci dotkniętych chorobą, a także zażywania leków - jeśli to konieczne.

Błędne rozpoznanie

Błędne rozpoznanie ADHD często może nastąpić z następujących przyczyn:

Szersza definicja choroby w wytycznych dla lekarzy, przez co może dojść do błędnej interpretacji objawów

  • Termin ADHD jest używany w stosunku do powiększającej się liczby problemów behawioralnych, związanych z trudnościami z utrzymaniem uwagi, impulsywnością, niepokojem i nadpobudliwością.

 

Dziecko urodziło się tuż przed lub po dacie granicznej rozpoczęcia szkoły

  • Jeśli dzieci są niemal o 12 miesięcy młodsze od najstarszych dzieci w klasie, pracownicy dydaktyczni mogą mylić ich nieuwagę lub złe zachowanie z nadpobudliwością.

 

Inne powszechne błędne diagnozy

  • Autyzm - zachowania mogą być identyczne, jak np. nadpobudliwość i problemy z rozwojem umiejętności towarzyskich, również występujących u dzieci z ADHD.
  • Zaburzenia przetwarzania czucia - mogą powodować objawy podobne do ADHD, takie jak trudności z uważnym słuchaniem (zwłaszcza jeśli dziecko czuje się przytłoczone), nadmierne wyczulenie na bodźce czuciowe, ciągła zmiana czynności.
  • Problemy słuchowe - małe dzieci nie potrafią w pełni wyrazić swoich uczuć, a jeśli mają również problemy słuchowe, jest im trudno uważnie słuchać, ponieważ nie słyszą dobrze.
  • Niski poziom cukru we krwi - identyczny z objawami ADHD - może powodować agresję, nadpobudliwość, niemożność usiedzenia na miejscu lub koncentracji. 

 

Różnice pomiędzy ADHD a zaburzeniami afektywnymi dwubiegunowymi

Rozróżnienie pomiędzy wspólnymi objawami ADHD i zaburzeń afektywnych dwubiegunowych może być bardzo trudne i prowadzić do błędnego rozpoznania.

ADHD wpływa na skupienie uwagi i na zachowanie - niemożność skupienia uwagi, łatwe rozpraszanie, impulsywność i/lub fizyczny niepokój.

  • choroba trwająca przez całe życie, rozpoczynająca się przed 7 rokiem życia
  • choroba przewlekła
  • wpływa na nią nadmierna stymulacja sensoryczna
  • nastroje szybko się zmieniają, często w ciągu 20 do 30 minut
  • zachowania są przypadkowe

 

Zaburzenia afektywne dwubiegunowe wpływają głównie na nastrój  - przesadne zmiany nastroju, energii, myślenia i zachowań - od szaleńczej euforii do niesamowitego, depresyjnego przygnębienia.

  • zaburzenia afektywne dwubiegunowe często rozwijają się po 18 roku życia
  • występują epizodycznie
  • wpływają na nie działania dyscyplinarne i konflikty z osobami urzędowymi
  • niewyjaśnione zmiany nastroju mogą trwać wiele godzin lub nawet dni
  • zachowanie jest używane do wywoływania konfliktów

 

W jaki sposób Your Legal Friend może Ci pomóc

Przyczyny zachowań małych dzieci mogą być skomplikowane. Dzieci często przechodzą przez fazy, gdy są niespokojne lub nieuważne, co jest zupełnie normalne i nie musi oznaczać wcale, że Twoje dziecko ma ADHD.

W przypadkach, gdy zgłoszono zastrzeżenia dotyczące zachowania, które zdaje się różnić od zachowań większości dzieci w podobnym wieku, być może lekarz nie dokonał wystarczająco szczegółowej oceny. Błędna diagnoza mogła również doprowadzić do zastosowania niewłaściwego leku.

Jako zespół doświadczonych specjalistów ds. zaniedbań klinicznych wiemy, że oczekujesz wyjaśnień, jeśli czujesz się zawiedziony tym, że Twoje dziecko nie otrzymało opieki medycznej na odpowiednim poziomie, nie postawiono prawidłowej diagnozy i nie podjęto leczenia ADHD.

Jesteśmy oddani kwestii zapewnienia, że ofiary zaniedbań medycznych uzyskają potrzebne im odpowiedzi i otrzymają stosowne odszkodowanie, aby spełnione zostały ich obecne i przyszłe potrzeby w zakresie leczenia i opieki medycznej.